Gece, şehri sessizce yıkayan bir hüzün perdesi gibi yağıyordu. Yağmurun sesi, kaldırımlarda yankılanan yalnız bir adamın adımlarına karışıyordu. Her damla, geçmişin içinde boğulan bir hatırayı anımsatıyor, her adım ise sona doğru değil de başladığı yere dönüyormuş hissi veriyordu.

Gece deniz kıyısını sardığında, kamp ateşinin başında yalnız bir adam oturuyordu.

Ankara’ya kar yağıyordu o gece. Hava öylesine keskin, öylesine sessizdi ki, sanki
şehir nefesini tutmuştu.

Bir insan ömrü, yaşadığı yıllara mı bağlıdır? Yoksa çektiği acılarla mı sınırlıdır?